Nieuwe ronde, nieuwe kansen. Hoewel, hij ziet toch trainers afhaken, voordat het allemaal begonnen is. Ze willen even geen deel uitmaken van het circus dat elk jaar volgens dezelfde trucjes wordt opgevoerd. Dat een waardering krijgt die vaak in geen enkele verhouding staat tot wat wordt geboden. Ze haken af, worden niet meer genoemd, dus bestaan niet meer en het voetballeven walst vrolijk verder. Het maakt voor hem ook eigenlijk geen verschil wie de kar gaat trekken. Het wekelijkse feestje gaat toch wel door, ook zonder slagroom op de taart. Het smaakt alleen iets anders.

Hij staat wel eens bij stil bij de vraag waar het voetbal zijn status aan ontleent. Is het een hang naar wat er ooit is geweest en is bereikt? Of is het hoop op betere tijden? Is het een maatschappelijk aanvaard alibi om de dagelijkse sleur te doorbreken? Hoe dan ook, nog steeds steekt een massa mensen hun ziel, zaligheid en geld in deze tak van sport. Het is en blijft een sport van emotie.

Hij ziet een nieuw pareltje blinken in de etalage. De topklasse doet zijn intrede maar staat niet per definitie garant voor een aantrekkelijke uitbreiding van het assortiment. Het lijkt alsof zelfs het hoogste amateurpodium tot nu toe, de hoofdklasse, een andere klank en betekenis krijgt en een beetje wordt weggedrukt in de etalage. Wel kent de topklasse een extra bezienswaardigheid, namelijk de wissel-functionaris.

Via de topklasse valt promotie af te dwingen naar de Jupiler League. Het zou een bonus moeten zijn. Hij kan zich echter niet voorstellen dat er iemand serieus en met plezier naar de verrichtingen van deze clubs in die macabere lege stadions kijkt.

Hij kijkt om zich heen in het amateurvoetbal en ziet een voorschot op het “grotere” werk in kopiëergedrag, zoals de lakschoentjes, het kostuum met clubstropdas, het diamantje in het oor en vooral een koptelefoon zo groot als die van een vliegtuigpiloot. Hij glimlacht slechts om het gedrag dat blijkbaar nodig zijn om de (sub)cultuur in stand te houden. En ze worden er ook nog ruimschoots voor beloond.

Hij kijkt met genoegen naar de wekelijkse voetbalimitatie op televisie van Statler en Waldorf. In een eigentijdse setting met een voetbaljournalist en een oud-speler. De show speelt zich af in een theater waar de meest uiteenlopende, veelal vreemde acts worden opgevoerd door onkundige artiesten.

Een theater waarin het elftal eigenlijk wel goed staat, er niets wordt weg gegeven, maar soms de ruimtes te groot zijn en het veld te lang wordt omdat er niet wordt bijgesloten.

Hij ziet in de loop der jaren veel mensen figureren als speciale gast in deze show.

Joop van der Laan