Een nummer van Is Ook Schitterend (IOS) inspireerde mij dit voorjaar, na een lange winterperiode en een ander gevoel bij de beleving van voetbal. De nederpopband die gestopt is met optreden scoorde vele mooie nummers, zoals Voltooid Verleden Tijd. Maar een ander lied raakt voor mij de juiste snaar.

“Het is niet meer wat het lijkt. Als je er anders naar kijkt, is niets meer wat het lijkt” (IOS).

Na de discussies over de zin en de onzin rond voetbalwedstrijden in het betaald voetbal in Nederland, zoals de bekerfinale, heb ik het als een verademing ervaren om een wedstrijd in België te bezoeken. Het Jan Breydelstadion in Brugge was een aangenaam decor voor de wedstrijd tussen Club Brugge en Germinal Beerschot Antwerpen. Een ontspannen sfeer voor de wedstrijd op het plein onder de vette lucht van frites en hamburgers. Supporters van “Club” die in hun trainer van Zeeuwse afkomst, Adrie Koster, de glorie van de naamgever van het stadion zien herleven. Jan Breydel was namelijk verzetsstrijder in de 14e eeuw in Brugge. Adrie Koster geeft de Vlaamse burger weer moed met zijn manier van spelen, in strijd met de gevestigde orde in de nationale competitie van onze zuiderburen. Hoewel de term nationaal in dit land ook niet is wat het lijkt.

De sfeer in het stadion ademt respect. De scheidsrechter wordt niet bejegend met de in Nederland overheersende platvloerse teksten, waarvan het niveau net zo hoog is als het IQ van deze zich supporter noemende lieden. Overigens ontstaat hier het verschijnsel van dead metaphor: door veelvuldig gebruik van de tekst gaat de inhoud verloren.

Nee, dan België, daar krijgt de leidsman de term “amateur” naar het hoofd geslingerd bij een in de ogen van het publiek onjuiste beslissing. En dat in het ritmische zachte taaltje, ooit bezongen door Het Goede Doel. Zelfs een onbedoelde krachtterm klinkt in het Vlaams heel anders. In de 23e minuut begint het complete stadion in Brugge, dus ook de aanhangers van GBA, tot mijn verbazing te applaudisseren gevolgd door een massaal gezongen You’ll Never Walk Alone. Het is een eerbetoon aan de speler Francois Sterchele die in 2008 om het leven kwam bij een auto-ongeluk. De spits van Club Brugge droeg ooit het rugnummer 23, daarom ook de koppeling met de 23e minuut. Kippenvel in een fantastische ambiance!

“Ik heb getwijfeld over België omdat iedereen daar lacht”(Het Goede Doel). Maar het lachen vergaat snel als ik de berichten in de Belgische pers terug haal. Waarin haatmails en sms’jes met zware bedreigingen worden gebruikt in de richting van een scheidsrechter. Naast deze “hobby” is hij ook nog burgemeester van een stadje. Opmerkelijk is dat door de hoeveelheid mails, het gemeentehuis een tijd lang met internetproblemen kampte. Het merendeel van het korps van referees spreekt over een ongezond werkklimaat.

Wat door mij op die avond in Brugge voor onmogelijk werd gehouden, gebeurt dus ook in dit land: “Ik stond zelfs in dubio”. Maar ik blijf op zoek naar het plezier in het voetbal. Zoals IOS in hun song verder gaan: “en je ziet het nog niet want je zit er nu nog middenin, maar alles wat lijkt op een einde is ook een nieuw begin.”

Op naar het WK…

Joop van der Laan