Kameleons staan bekend om hun vermogen om van kleur te veranderen. Ze kunnen dat niet alleen vrij snel, maar soms vindt een volledige kleuromslag plaats.

Ook in de wondere wereld van het voetbal doet dit fenomeen met regelmaat van zich spreken. Ik zie spelers en trainers en andere “cultuurdragers” zich van de een op de andere dag bij een andere club presenteren, compleet gehuld in de nieuwe kleding en voorzien van een heuse stropdas. Daarbij wordt dan ook nog verteld dat zij het ultieme doel nu hebben bereikt.

Eindelijk, zou je zeggen. Want het moet wel snel tegenwoordig. Er is geen geduld meer, alles moet meteen in opperste vorm van zelfvervulling komen. Morgen is te laat. En vooral benadrukken dat er niet veel deugt van de oude omgeving en dat alles veel beter is in de nieuwe situatie. Tot de wal het schip weer keert. En dan beginnen we gewoon weer opnieuw.

Als je dan tegen je oude club speelt en scoort, dan moet je vooral niet als een dolleman over het veld gaan lopen en gaan juichen. Of juist wel? Ook het publiek reageert hier verschillend op. Of ze boren de “landverrader” volledig de grond in of ze tonen waardering voor de speler die toch ook zijn waarde heeft gehad bij hun cluppie.Een prachtig voorbeeld van deze vorm van respect heb ik recent meegemaakt op de tribune bij een Vlaamse club.

Het zou allemaal passen in de snelle wereld van veranderingen. We stappen met het grootste gemak over van provider, energiebedrijf en noem maar op. Maar overstappen van club vind ik wel degelijk een ander verhaal. Er is nog steeds zoiets als clubliefde of ben ik dan volledig naïef?

Oud KNVB-voorzitter Jeu Sprengers heeft ooit in een voorwoord bij het jubileum van een voetbalvereniging geschreven dat een eerste club veel voor je betekent. “Want je eerste club is een soort thuis. Daar hoor je bij. Met die club leef je mee. Daar bel je in het weekend je maat voor op om te vragen hoe ze gespeeld hebben toen jij er niet bij kon zijn. Dan kon je in gedachten alvast een nieuwe stand op de ranglijst maken.”

Jouw club met zijn eigen cultuur, daar heb je een binding mee in goede maar vooral in slechte tijden. En als je dan de overstap maakt naar een andere club, omdat daar meer perspectief is: het wordt je van harte gegund. Dan nog blijf je jouw club in ere houden en wie weet, kom je in een later stadium weer op het oude nest terug. Tot zover de actieve speler.

Ik verbaas me, sterker nog, ik erger me aan de zogenaamde supporters die rond een club lopen. Die alleen als het goed gaat er bij willen horen maar net zo gemakkelijk, als een kameleon, van kleur veranderen als het minder of slecht gaat. Dan deugt er helemaal niets meer van spelers en van de club.

Ook zij behoren blijkbaar tot een categorie die alleen maar snel en 100% willen consumeren alsof het gaat om een computerspel waarin alles en iedereen geprogrammeerd kan worden. Waarbij je verrassingen kan uitsluiten. Jammer dat ze deze negatieve energie niet omzetten in het ondersteunen van de club.

Is clubliefde in deze tijd dan toch een illusie geworden?

Joop van der Laan